ปัญหาคือบทเรียนชีวิต

ชีวิตแต่ละคนย่อมมีปัญหา

ปัญหาก็เสมือนบททดสอบของชีวิต

เมื่อมีปัญหา อย่าหนีปัญหา

จงเรียนรู้จากปัญหา....เรียนรู้เพื่อจะผ่านมัน

เมื่อผ่านปัญหานั้นได้....เราจะปิติและมีพลัง

ปัญหาทำให้เราได้เรียนรู้

ปัญหาทำให้เราพยายาม

ปัญหาทำให้เราแข็งแกร่ง

ปัญหาทำให้เราเป็นคนโดยแท้จริง

--ขอบคุณทุกปัญหาที่ผ่านเข้ามาในชีวิต--

ความรู้กับความเข้าใจ

เมื่อฟัง...ได้ความรู้

เมื่อดู...ได้ความรู้

เมื่ออ่าน...ได้ความรู้

เมื่อลงมือ...ได้ความเข้าใจ

กำลังใจจากตนเอง

กำลังใจ

ใครๆ ก็ต้องการ

กำลังใจจากตนเอง คือต้นน้ำแห่งกำลังใจที่สำคัญ

แม้ว่า...กำลังใจจากคนอื่น....จะเป็นสิ่งที่ปรารถนาเช่นกัน

แต่หากเรามัวเฝ้ารอจากคนอื่น...เราคงต้อง "รอ"อยู่เสมอ

กำลังใจจากตนเองนั้น...เราไม่ต้องเฝ้ารอ

ให้ได้อย่างไม่จำกัด....เติมได้ทุกเวลาที่เราต้องการ

แม้จะเป็นกำลังใจเล็ก...แต่เมื่อรู้ที่จะให้กำลังใจตนเอง

กำลังใจจากคนอื่น ก็จะเป็นผลพลอยได้ที่มีมา

รักตนเอง ให้กำลังใจตนเอง ชีวิตมีความสุข

การให้อภัย

 
To forgive is to set a prisoner free
and discover that the prisoner was you.

การให้อภัย คือ...
การปล่อยนักโทษคนหนึ่งเป็นอิสระ

แล้วคุณจะค้นพบในเวลาต่อมาว่า
ที่แท้นักโทษผู้นั้น คือตัวคุณเอง
♥

ชีวิตคือการเรียนรู้

ชีวิตคือการเรียนรู้

เรียนรู้ความรู้

เรียนรู้ตนเอง

เรียนรู้สรรพสิ่ง

เรียนรู้ชีวิต

ไม่ว่าสุขหรือทุกข์

ชัยชนะหรือความพ่ายแพ้

ต่างก็เป็นบททดสอบชีวิต ที่ทำให้เราได้เรียนรู้

ขอบคุณโอกาส

ขอบคุณสรรพสิ่ง

ขอบคุณประสบการณ์

ขอบคุณทุกบทเรียนที่ทำให้ได้เรียนรู้

เสียง....ความเงียบ

เสียง...ความเงียบ…

เสียงที่ทุกคนไม่ยินดีที่จะรับฟัง

เสียง...ความเงียบ....

เสียงที่ไม่ค่อยจะได้ยินบ่อยนักในชีวิตคนเรา

ท่ามกลางเสียงที่อยากได้ยิน และเสียงที่ไม่อยากจะได้ยิน
มีเสียง.... ความเงียบ.....ที่ส่งเสียงเรียกหาอย่างไร้คนฟัง..

เวลามีความสุข.....

ทุกสรรพเสียง ช่างสดใสน่าสดับฟัง ราวบทเพลงขับกล่อม

และ.....เวลาที่จมอยู่กับความทุกข์......

เสียงร่ำไห้ ดังกึกก้องในอุรา พร้อมระเบิดออกมา

แล้วเวลาใดเล่า.....จึงจะเป็นเวลาแห่งความสงบงันของหัวใจ
เสียง.....ที่ชัดเจน และซื่อสัตย์กับเราที่สุด 

เสียง....ความเงียบ.....

คือเสียงของหัวใจและสัญชาตญาณ....ที่นับวันจะสูญหาย

"เราฟังเสียงคนอื่นมากเกินไป จนละเลยหัวใจของตัวเอง" 

เรียนรู้กับความโดดเดี่ยว

ท่ามกลางโมงยามแห่งความโดดเดี่ยว ..

หากเราเรียนรู้ที่จะ .. อยู่ตามลำพังกับเสียงหัวใจตนเอง

เรียนรู้ที่จะ .. สดับฟังถ้อยคำจากความเงียบ

เรียนรู้ที่จะ .. ขับเคลื่อนลมหายใจอยู่ในโมงยามแห่งปัจจุบัน

เรียนรู้ที่จะ .. เปิดเปลือยจิตออกสัมผัสโลกตามที่เป็นจริงอย่างกล้าหาญ

และเรียนรู้ที่จะ .. เผชิญหน้ากับความไม่เที่ยงแท้แห่งชีวิตด้วยความเข้าใจ

อยู่กับตนเองได้ .. จึงอยู่กับผู้อื่นได้

เติมเต็มให้แก่ตนเองได้ .. จึงเติมเต็มให้แก่ผู้อื่นได้

เข้าถึงจิตใจตนเองได้ .. จึงเข้าถึงจิตใจผู้อื่นได้

เมตตาตนเองได้ .. จึงเมตตาผู้อื่นได้

หากดำรงตนเช่นนี้ ...แม้จะโดดเดี่ยว .. แต่มิต้องเดียวดายเลย ...